2 Temmuz 1993’te, Sivas’ta,  Pir Sultan Abdal Şenlikleri’ne katılmak için şehirde bulunan 35 aydın ve sanatçı yakılarak katledildi.

Madımak Oteli durup dururken çıkan bir yangınla kül olmadı. Madımak Oteli’ndekiler, saatlerce süren “Müslüman Türkiye”, “Sivas allahsızlara mezar olacak” haykırışlarıyla beraber yakıldı. Ölenler farklı inanç, mezhep ve etnik kökenden olsalar da; o gün orada Pir Sultan Abdal Şenlikleri’ne katılarak özgür düşüncenin sesini yükselttikleri için öldürüldüler. Göstericilere “Allahım bu senin ateşin” nidalarıyla benzin bidonu uzatılmasını televizyonlar canlı yayınladı.

Sivas’ta katliam da, hukuksuzluk da, zaman aşımı da göz göre göre ve devlet eliyle geldi. Sekiz saat boyunca süren olaylar sırasında jandarma ve polis oradaydı, müdahalede bulunmadı. Dönemin gazete ve köşe yazarlarının, öncesinde hedef gösterip sonrasında katliamın sorumluluğunu yakılanlara yıktığı manşetleri/başlıkları da, Başbakan Tansu Çiller’in “Halktan kimseye zarar gelmedi” sözü de, Refah Partili Adalet Bakanı’nın katliam sanıklarını hapishanede ziyaret edişi de unutulmadı. Dava başından sonuna uzun bir skandaldan ibaretti. Polis kayıtlarında linç güruhunun 15 bin kişiyi bulduğu tespit edilmişken, onca kamera kaydına rağmen 124 kişi yargılandı, yalnızca 47 kişi ceza aldı. 19 yıl boyunca yakalanamayan davanın baş sanığı Sivas’ta öldü; diğerleri sigortalı memur olarak çalıştı, askerlik yaptı, evlendi, çocuğunu nüfus müdürlüğüne kaydettirdi, sınır dışına çıktı ancak bir türlü “yakalanamadılar.”

Sivas Katliamı’nın yaşanması da, yirmi yıla yakın zamandır örtbas edilip davanın zamanaşımına uğratılması da bir kaza ya da tesadüf değildir. Sivas’ı ortaya çıkartan zihniyet, bugün sadece temsilen değil, bizzat iktidardadır. Öyle ki, dava sırasında sanıkların avukatlığını yapanlar bugün iktidar partisi milletvekilleri olmuş, Sivas Katliamı davasında zamanaşımını engelleyecek düzenleme ise Meclis’te iktidar partisinin oyları sayesinde reddedilmiştir. Sivas Katliamı, radikal bir grubun bir anlık öfke histerisinin değil; her türlü muhalif ve özgür düşüncenin karşısına sistematik biçimde Türk-İslam sentezci söylemiyle dikilen ayrımcı ve dışlayıcı devlet politikalarının sonucudur. Yanık bedeni Sivas 93’ün simgelerinden olmuş Metin Altıok’tan lanetli bir kehanet gibi bize kalan “tekinsizim size göre / ibret için yakılması gereken” dizeleri, bu düşmanlıkla yüzleşmek zorunda kalmış hemen herkesin haykırışıdır.

Sivas Katliamı, doğrudan özgür düşünceyi hedef alan bir saldırıdır. Hiç gizlemediği inançsızlığı yaşananların sonrasında dahi katliama gerekçeymiş gibi gösterilen Aziz Nesin’in ve orada hayatını kaybeden tüm aydınların fikri miraslarını Sivas cehenneminden ayrı anamayacağımız gibi, Sivas Katliamını da bu aydınlardan ayrı anamayız.

Nice Sivas’ların yaşandığı bir ülkede Başbakan halen “Ateist nesiller mi yetiştirelim?” sözleriyle ateistleri, siyaseten işine geldiği her fırsatta da sünni müslümanlık dışındaki inançları hedef gösterebiliyorsa; Sivas Katliamı davasının zamanaşımına uğratılması, yeni Sivas’lara davetiyedir. Bu hedef gösterme karşısında yapılacak en anlamlı şey, dincilerin yaktığını dindar nesillerin unutturmasını engellemektir.

Sivas Katliamı Davasının zamanaşımına uğratılması, devlet eliyle gelen katliamın yine devlet eliyle ört bas edilmesi demektir. Sivas Katliamı sorumlularının cezalandırılmaması; siyasi görüşleri, inançları ya da inançsızlıklarını sebep göstererek insanları yakan bir zihniyetin devlet tarafından korunması ve böylelikle cesaretlendirilmesi demektir. Ateist/ agnostik/özgür düşünceliler olarak bizler; yeni Sivas’ların bir daha yaşanmaması için, özgürce söz söyleme güvencemizin olması gerektiğini savunuyoruz. Bu güvencenin sağlanması adına; açık bir nefret suçu olan Sivas Katliamı’nın “insanlığa karşı işlenen suçlar” kapsamında tutularak, sorumlularının cezalandırılmasını istiyoruz.

*Bu metin; 2 Temmuz 1993’te Sivas’ta yakarak, bugünse davayı zamanaşımına uğratarak bizi susturmaya çalışanlara karşı; “Özgür düşünce engellenemez” demek ve Sivas Katliamı Davası’nın takipçisi olan herkesle dayanışmak için aşağıda ismi geçen blog, web sitesi ve sayfaları tarafından kaleme alınmıştır.

Ateist Filmler

Ateist/Agnostik Video Sayfası

Dinlerden Özgürlük

Düşünsel Evrim

Felis Agnosticus

Garajımdaki Ejder

Greener Nautilus

Hümanist Homosapiens

Mustafa Türksavaş

Out for Beyond

Turan Dursun sitesi

Veda Kubbesi

Bir kaç ay önce arkadaşlarımın da defalarca söylemesiyle, eski adıyla ÖSS olarak bilinen ve sürekli isim değişikliklerinden sıkıldığım için yeni ismini öğrenme gereği duymadığım sınava girmeye karar verdim. Girme nedenim, sıfırdan yeni bir bölüme başlamak değil, sadece Açık Öğretim’den bir bölüme daha ucuza girmekti.

Sınavdan birkaç gün önce, sınavın 27 Mart Pazar günü yapılacağını öğrendim. Tabi, artık sınava girecek olanlara kağıt göndermediklerini de bu sekilde öğrenmiş oldum. Şifremi hatırladığımdan, sisteme girip sınava gireceğim yeri öğrenmek zor olmadı. Bana zor gelen kısım ise, sınava giriş belgesinin üzerinde yazanları anlamak oldu.

Uyarıların 8. maddesi şu şekilde:

Sınavın yapıldığı binalara girişte adayların ve sınav görevlilerinin üstleri emniyet görevlileri tarafından elle ve detektörle aranacak; çanta, saat, cüzdan, cep telefonu, kulaklık, kablosuz iletişim sağlayan bluetooth vb. cihazlar, her türlü elektronik/mekanik cihaz, yüzük, kolye, küpe, bilezik, broş vb. takı ve anahtar, metal para gibi metal içerikli eşyalar ile sınav binasına kesinlikle girilemeyecek ve hiçbir eşya emanete alınmayacaktır. Bu nedenle yukarıda belirtilen türdeki eşyalarınızı sınava gireceğiniz binaya getirmeyeniz.

Sınava sadece bir kaç gün kala öğrendiğim bu bilgiler, beni oldukça şaşırtmıştı. Sınavın yapılacağı yere nasıl gideceğimi, telefonumu nereye birakacagimi bilmemek neyse de, evin anahtarını ne yapacagım sorusu kafamı epey karıştırmıştı. Google Maps’ten adresi kontrol ettim ve telefonumu da evde bırakmaya karar verdim. Yanıma sadece kredi kartım, ehliyetim ve giriş belgemi alacaktım.

Sınav günü uyandığımda, Google Maps’ten son kez kontrolü yaptım ve yanıma fazladan bir şey almadığıma emin olduktan sonra çıktım. Evimin anahtarlarını, kimsenin bakmayacagini umarak posta kutuma koydum ve sınava gireceğim okulun yolunu tuttum.

Erken kalktığım için ilk olarak yanlış bir okula gitmem sorun olmadı. Bunu farkettikten sonra, doğru okulu buldum ama hala 15 dakika vaktim vardı ve kapı önü biraz kalabalıktı. Sınava 5 dakika kala kapıya yöneldim, kredi kartım konusunda sorun çıkarmaları durumunda ayakkabımın içine koyacaktım. Sorun kredi kartı degil kimlik belgesi olunca gerçekten şaşırdım. Bana ehliyetin kabul edilmediğini söyleyen kişi muhtemelen okulun müdürüydü. Ehliyetimi Amerika’da bile kimlik olarak kullandığımı söylediğimde, Türkiye’de olduğumuzu belirtti ve kendiyle gurur duyar bir edayla kağıtta yazanları okudu.

Sınava girerken bu belge ile birlikte fotoğraflı ve onaylı özel kimlik belgenizi (Sadece nüfus cüzdanı veya pasaport özel kimlik belgesi olarak kabul edilecektir.) yanınızda bulundurunuz. Nüfus cüzdanınızda T.C Kimlik Numarası ve Fotoğraf bulunması zorunludur.

Nüfus cüzdanım ya da pasaportum olmadan içeri girsem de sınav salonuna alınmayacağım söylendi ve ben de tabiki içeri girip reddedilmeyi tercih ettim, ancak bu sefer de içeri giremeyeceğim söylendi. Bunun üzerine güvenlik görevlisi beni kapı ağzından dışarı almak isteyince, artık gitmem gerektiğini anladım. Giderken bahçede bana ne olduğunu soranlara ise, Türkiye’de almış olduğum ehliyet belgemin kimlik olmadığını söylediklerini aktararak okuldan ayrıldım.

Bu olaydan çıkardığım sonuç, istendiği takdirde yeni tanımlar yaratılarak insanları mağdur etmenin ne kadar kolay olduğu ve otoritenin baskısının ne kadar büyük olabileceği oldu. Eğitimcilerin bile mantığı sorgulamayı bırakarak, otoritenin kararlarını körü körüne savunmalarını görmek oldukça üzücü. Sınav sonuclarında şifre bulunması ise başka bir ders hepimize. Koyun olarak mutlu yaşayan insanların ise, Kurban Bayramı geldiğinde ne yapacaklarını merakla bekliyorum.